Voor Staś
Voor mijn geliefde Staś met zijn blauwe ogen. Ik hou met heel mijn hart van mijn Stasiulek. 🥰
Er is maar weinig nodig voordat Pale Blue Eyes begint te werken. Lou Reed zingt sober, Sterling Morrison laat enorme hoeveelheden lucht tussen de gitaarnoten en Maureen Tucker speelt tamboerijn in plaats van een volledige drumpartij. Niets duwt het lied met geweld vooruit. Het blijft gewoon bestaan.
Jaren later zei Tucker dat ze er juist van hield vanwege de eentonigheid en vergeleek ze de werking met Ravels Boléro. Dat is hier een prachtig woord. Geen verveling. Herhaling waarin je wat langer kunt blijven.
Blauwe ogen
Ik zal niet doen alsof Pale Blue Eyes een lied over vaderschap is. Dat is het niet. Bij Reed gaat het om een ingewikkeld liefdesverhaal tussen volwassenen. Maar liedjes hebben die prachtige eigenschap dat ze, eenmaal de wereld ingestuurd, ook onze eigen beelden beginnen te bevatten.
En in die paar rustige akkoorden zie ik Jou.
Onze wandelingen door de parken van Gocław en Grochów. De schommels en glijbanen vlak bij huis. Die gewone momenten waarop je nog niet beseft dat er iets ontstaat wat je later misschien wel het allerbeste zult onthouden.
En Jouw blauwe ogen.
Misschien past dit lied daarom beter bij Jou dan een grootse vaderlijke ballade. Het kondigt niets aan, heeft geen orkest of grote woorden nodig. Het laat ruimte.
Blijf nog even
Ooit zul Je Pale Blue Eyes misschien helemaal zonder mij horen.
Ik zou alleen willen dat ergens tussen Lou Reeds stem, de tamboerijn en die paar gitaarnoten een klein spoor achterbleef van onze wandelingen, de schommels en dat blauw.
Voor Jou, Staś.
Reacties
0