Ik herinner me dat ik Little Dragon voor het eerst opzette en helemaal niets voelde. Ze leken te vreemd, te ver verwijderd van alles waar ik toen naar luisterde en wat ik van muziek nodig had. Destijds leefde ik dichter bij de werelden van de briljant genaamde Poolse band Kombajn do Zbierania Kur po Wioskach en Modest Mouse. Muziek moest me een duidelijker houvast geven en mocht me niet zomaar laten zweven.
Er zijn bijna twee decennia verstreken en er is iets omgeslagen op een manier die ik toen nooit had kunnen voorzien. Little Dragon raken me nu precies waar ik ze vroeger niet eens wist te grijpen. Misschien kwam het door de tijd, misschien door ervaring, of misschien heb ik gewoon leren luisteren naar dingen die niet proberen te behagen en weigeren je vanaf de eerste seconden bij de hand te nemen.
De stem van Yukimi Nagano is zacht, soms opgehangen tussen aanwezigheid en afwezigheid, en toch in staat tot een verrassende nabijheid en intimiteit. De melodieën weigeren te gaan waar je ze verwacht. Ze slaan midden in een zin zijwaarts af, alsof ze willen controleren of je nog luistert. Het anders-zijn dat me vroeger afstootte, voelt nu als een van de eerlijkste eigenschappen binnen dat brede terrein dat alternatieve pop heet.
Deze muziek wil je niet overtuigen. Ze bestaat volgens haar eigen regels. Misschien heeft ze me daarom uiteindelijk gevonden.
Een geluid opbouwen buiten het centrum
Little Dragon ontstond in Göteborg in de tweede helft van de jaren negentig, maar bevond zich jarenlang aan de randen van de mainstream. De groep bouwde geduldig aan een eigen taal in plaats van zich aan te passen aan de markt of vluchtige trends. Het debuutalbum verscheen pas in 2007 en maakte meteen duidelijk dat dit project geen binnenwegen zou nemen en niets in de eenvoudigst mogelijke vorm zou opdienen.
De naam komt uit Nagano's jeugd. Haar plotselinge emotionele uitbarstingen zorgden ervoor dat mensen haar met een kleine draak vergeleken. Vanuit het heden klinkt dat bijna als een vooraankondiging van de spanning in de muziek, waarin onder een kalm oppervlak vaak iets verontrustends en moeilijk vast te houden schuilgaat.
In plaats van één doorbraakhit bouwde de band zijn positie op met jaren werk en samenwerkingen met artiesten als Gorillaz, SBTRKT en Kaytranada. Voor veel luisteraars verscheen Little Dragon eerst als het ontbrekende element in de werelden van anderen, voordat hun eigen wereld volledig werd ontdekt.
Elk album beschrijft eerder een evolutie dan een revolutie. Ritual Union lijkt op een nachtelijk gesprek dat tot het ochtendgloren doorgaat. Nabuma Rubberband buigt af naar zachtere soul. New Me, Same Us klinkt als een bewuste aanvaarding van de eigen identiteit en een weigering om zichzelf telkens opnieuw te definiëren.
Misschien is dat wat me nu vasthoudt. In een wereld waarin alles onmiddellijk, pakkend en gehoorzaam aan algoritmen moet zijn, werkt Little Dragon buiten dat ritme en voelt de band geen enkele behoefte om het in te halen.
Ooit vond ik ze te vreemd. Nu denk ik dat ik er gewoon nog niet klaar voor was om ze te horen.
Reacties
0