De tunnel slokte het licht op
De tunnel slokte het licht in stukken op terwijl een Ford Bronco over een lege vierbaansweg raasde alsof hij het asfalt onder zijn eigen wielen vandaan probeerde te trekken.
No Cars Go begint met een verlangen dat de meeste mensen niet eens meer correct kunnen benoemen, omdat de moderne wereld ons bijzonder doeltreffend heeft geleerd vrijheid met gemak te verwarren. Vrijheid hoorde te ruiken naar benzine, nachtlucht en het koude metaal van een autodeur die voor een reis dichtvalt. Het eindigde zoals gewoonlijk. Tegenwoordig wordt vrijheid verkocht via een abonnement, een app en vijf renteloze termijnen.
Arcade Fire herinnert aan iets veel ouder en primitievers. Dit is niet echt een lied over vervoer, of zelfs maar over reizen. Het gaat over een plaats die niet op de kaart te vinden is omdat ze alleen in beweging bestaat, tussen het ene punt en het andere. Zolang iemand nog niet is aangekomen, kan hij een paar minuten blijven geloven dat alles mogelijk is.
Muziek gebouwd voor vaart
De eerste seconden klinken als poorten die opengaan naar iets wat groter is dan gewone indierock. Synthesizers en strijkers scheppen geen sfeer in de gebruikelijke betekenis. Ze rekken de ruimte uit. De muren schuiven verder weg en iemand ontdekt dat zijn hele leven kleiner was dan hij dacht.
Dan komt een ritme dat niet is gemaakt om te dansen, maar om vaart te maken. Dat verschil is belangrijk. No Cars Go vraagt je niet om met je hoofd te knikken. Het wil dat je vertrekt.
Daarom werkt het nummer zo goed 's nachts, vooral in een auto, wanneer de stad leegloopt, lichten in het natte asfalt weerspiegelen en tunnellampen het interieur in regelmatige flitsen snijden, alsof de werkelijkheid een oude filmstrook is geworden. Achter het stuur kan iemand heel even voelen dat hij van niemand is: niet van zijn werk, algoritmen of zijn eigen geschiedenis. Alleen van de weg.
De geheime doorgang uit de kindertijd
No Cars Go draagt de kinderlijke mythe van een geheime doorgang in zich. Kinderen geloven dat er een plek bestaat die voor de wereld van volwassenen verborgen blijft: het bos achter de flat, een verlaten gebouw, een strand in de winter, de verboden kamer. Dan worden we groot en doden de meeste mensen dat deel van hun verbeelding in ruil voor Google Agenda en emotionele stabiliteit die ze nabootsen door overbodige spullen te kopen. Arcade Fire beweegt precies de andere kant op. De band probeert het laatste stukje van die manier van denken te redden.
Het refrein is een manifest voor mensen die niet langer aan het dagelijkse verkeer van de wereld willen deelnemen. De titel betekent niet simpelweg een ruimte zonder voertuigen. Hij wijst naar iets voorbij het systeem van normaliteit, voorbij de plicht om voortdurend te handelen, antwoorden, winnen en je waarde te bewijzen. Daarom is het nummer tegelijk euforisch en verdrietig. Het land dat het beschrijft kan maar even bestaan, in muziek, verliefdheid, een nachtelijke rit of het ogenblik waarop we ophouden onszelf door de ogen van anderen te bekijken.
Een concert als reddingsritueel
Arcade Fire gedroegen zich altijd als een band die van een concert een ritueel wilde maken. Koele perfectie en de ironische afstand die veel indierock uit die tijd kenmerkten, interesseerden hen nauwelijks. Ze speelden alsof elk lied de laatste kans op gezamenlijke redding was. In No Cars Go staan de instrumenten niet keurig naast elkaar opgesteld. Ze stapelen zich op, overlappen en duwen voorwaarts als een menigte die door een open poort rent.
Het nummer wordt meer dan een lied, eerder een droom over ontsnappen, niet aan een bepaalde persoon of plek maar aan het gewicht van je eigen leven. Je ziet jezelf op een lege weg in een grote auto die 's nachts door een tunnel rijdt. Geen andere voertuigen, geen einde aan de route en geen verplichting om de bestemming uit te leggen. Licht pulseert over de ramen en het dashboard, de motor bromt gelijkmatig en Arcade Fire zwelt aan totdat de muziek ophoudt achtergrond te zijn. Ze wordt de lucht.
Vrijheid met de geur van een ramp
No Cars Go gaat over een vrijheid die altijd een beetje naar rampspoed ruikt. Echte vrijheid bevat melancholie. Je voelt haar het sterkst wanneer je heel even diep ademhaalt en meteen beseft hoe zeldzaam zulke momenten zijn. Dat is de pijn onder de euforie. Het nummer herinnert ons eraan dat er een versie van het leven bestaat die echter is dan het dagelijks bestaan, maar die bijna niet vast te houden valt.
De technologie van de wereld is onherkenbaar veranderd, terwijl het verlangen precies hetzelfde is gebleven. We willen nog altijd geloven dat er een weg bestaat voorbij lawaai, druk en elke rol die we dagelijks spelen. We dromen nog altijd van een plek die het verkeer van de wereld niet bereikt.
Arcade Fire wijst die plek niet aan. Gelukkig maar. Als ze haar een naam gaven, werd ze onmiddellijk de volgende attractie met parkeerplaats en een kiosk waar beledigend dure specialty coffee wordt verkocht. Ze laten haar voor ons liggen, voorbij het laatste tunnellicht, de laatste bocht en de grens van het zichtbare.
Daar wacht geen openbaring. Alleen de nacht, een motor op volle snelheid en, een paar minuten lang, de heerlijke illusie dat de wereld ons nog niet volledig heeft afgericht.
Reacties
0