Voordat de lichten doven
Vandaag is The Wild Ones niet langer een nummer dat in Dog Man Star opgesloten zit, maar gaat het deel uitmaken van één specifieke nacht in Warschau. Over enkele uren stapt Brett Anderson met die onmiskenbare stem het podium op, terwijl de mensen ervoor hun eigen verhalen, verliezen, terugkomsten en gevoelens meenemen waarvoor ze nog altijd geen naam hebben. Iedereen zal dezelfde melodie horen, maar niemand zal zich in precies hetzelfde lied bevinden.
De muziek neemt het woord
Misschien is iemands schouder genoeg, de warmte van een hand, een gezicht dat even door de concertlichten wordt beschenen. Grote verklaringen zijn niet nodig, omdat muziek dat werk meestal beter doet dan taal. Ze kan vasthouden wat een zin te netjes maakt en twee verschillende herinneringen in hetzelfde refrein plaatsen zonder een van beide te dwingen zichzelf uit te leggen.
Alles wat belangrijk is, verdwijnt al
Het concert zal eindigen. De lichten gaan aan. Foto's zullen de avond platdrukken en het geheugen begint langzaam details te verwijderen. Juist dat geeft het moment zijn gewicht. Alles wat werkelijk telt, begint te verdwijnen op het ogenblik dat het werkelijkheid wordt.
Er gewoon zijn
Over enkele uren hoeven we niets te bewaren. De enige taak is midden in de muziek te staan terwijl ze klinkt, naast de mensen die het lied iets laten betekenen wat geen enkele opname vooraf had kunnen weten. We hoeven er alleen maar te zijn.
Reacties
0