Vijf jongens uit Byron Bay in Australië proppen zich in één appartement in Berlijn. Drie slapen in een bed en twee op een bank. Lange tijd geven ze geen concerten. Er is geen plan, alleen een gedeelde smaak en een heel specifiek gevoel voor ritme. Het klinkt als het begin van een verhaal dat na zes maanden eindigt. Voor Parcels was het nog maar net begonnen.
Berlijn in plaats van Australië
De beslissing om te vertrekken was eerder een impuls dan een strategie. Australië kan ontoereikend gaan voelen wanneer je muziek wilt maken die 's nachts leeft. Berlijn bood een scene, diversiteit, anonimiteit en ruimte om te experimenteren. Het ging niet eens om een carrière, maar om een omgeving. Daar leerden ze samen spelen, niet als vijf mensen met instrumenten, maar als één organisme. Je hoort het in elk nummer. Hun groove is niet geprogrammeerd. Hij wordt gespeeld.
Eén concert, twee robots en alles verandert
Parijs. Een klein concert. Daft Punk in het publiek. Het klinkt als een legende en is dat voor een deel ook. Na de show kwam een uitnodiging voor de studio, zonder grote verklaringen, alleen de wens om te zien wat er zou gebeuren. Overnight gebeurde.
Parcels was niet langer een intrigerende curiositeit, maar werd een band die serieus genomen werd door mensen met alle reden om serieus te zijn. Het belangrijkste was niet de opname zelf, maar wat ze leerden: obsessie voor detail, geduld en de wetenschap dat pop perfect kan zijn zonder haar lichtheid te verliezen. Die les hoor je nog altijd.
Waarom ze werken
Op papier zou Parcels retro moeten klinken: funk, disco en vocale harmonieën die aan de jaren zeventig doen denken. Toch is dit geen nostalgie. Het reconstrueert emotie, geen stijl. De nummers zijn strak en doordacht, maar nooit steriel. Het geheim is simpel. Ze spelen echt samen, zonder tracks die met geweld in het gelid worden geklikt en zonder te doen alsof ze een band zijn. Dat is zeldzaam geworden.
Een gelijkenis die je onmogelijk kunt missen
Zanger Jules Crommelin doet meteen aan George Harrison denken. De associatie gaat verder dan zijn gezicht en zit ook in de energie, de rust en het ontbreken van elke behoefte om te domineren. Hij is geen frontman die het middelpunt moet innemen, maar een deel van het geheel, en dat past perfect bij Parcels.
Van Parcels naar LOVED
Het debuut Parcels uit 2018 bracht hen in het spel, waarbij Tieduprightnow en Lightenup het nodige werk deden. Het dubbelalbum Day/Night uit 2021 bewees dat dit geen eenmalig succes was, met twee sferen en meer ambitie dan veel groepen in een hele loopbaan tonen.
Toen kwam in 2025 LOVED, samengesteld uit stukken die afzonderlijk in Berlijn, Australië, Mexico en andere delen van de wereld waren geschreven, terwijl de band pas aan het eind samenkwam. Elk nummer staat op zichzelf. Er is geen opvulling en niets wordt uitgerekt, bijna een compilatie van hoogtepunten die vanaf nul is geschreven.
Waar ze nu zijn
Ze wonen niet meer samen en zijn niet langer de kinderen die alles achterlieten om te vertrekken. Sommigen keerden terug naar Australië, anderen bleven in Berlijn. Wanneer ze samenkomen, valt alles weer op zijn plaats. Meer dan een miljard streams, uitverkochte shows, de grootste festivals ter wereld en geen spatje eigendunk.
Waar het om gaat
Parcels probeert niet belangrijk te zijn. Ze bouwen geen verhaal over grootsheid, jagen geen trend na en doen zich niet anders voor. Ze maken muziek waarop je kunt dansen terwijl je vanbinnen stilletjes uit elkaar valt. Dat is moeilijker dan het lijkt.
Reacties
0