Toegepaste Mitchologie · 01
Eerst dacht ik dat het een platte grap van een eerstejaars student aan de technische universiteit was. Onder dat pseudoniem verscheen een video tussen mijn YouTube-aanbevelingen. Ik klikte. Gezien wie mijn teksten leest, is de titel opnieuw een succes van mijn groeistrategie. Groeten aan mijn moeder, vader en de vrienden van mijn ouders. Wodecki komt later.
Ik zette Radio Tekla vol. 10 aan en las de beschrijving. De hoofdpersoon zou worden verward met Macio Moretti, muzikant en medeoprichter van Mitch & Mitch. Hij speelt niet in Mitch & Mitch en ontwerpt geen platenhoezen. Moretti werd zo zorgvuldig ontkend dat ik zeker wist dat hij het was. Je herkent iemand ook aan de manier waarop anderen weigeren hem te erkennen.
Op streamingdiensten zocht ik naar andere opnamen onder dit pseudoniem. Ik vond niets anders van Macio Moretti. Voorlopig heb ik dus één set en een beschrijving die met elke ontkenning meer over haar held vertelt.
Ik kende de Mitches al jaren: musicerende intellectuelen die op het podium graag een beetje spotten. Ze hebben vakmanschap, maar voelen geen plicht het met het gezicht van een examencommissie te tonen. Achter de naam staan vooral Macio Moretti, geboren als Maciej Moruś, en Bartek Tyciński. De band ontstond in 2002 in het onafhankelijke Warschause milieu rond Lado ABC. Hubert Zemler, Miłosz Pękala, Małgorzata Sarbak en Magdalena Gajdzica speelden in verschillende bezettingen. Ze bewegen tussen jazz, klassiek en amusement. Meer over hun geschiedenis en bezettingen. Op Bandcamp noemen ze zichzelf een duo van negen personen. Zelfs tellen vraagt dus enige soepelheid.
Om te beginnen laat ik Tramp of the North van het debuut Luv Yer Country en 12 Catchy Tunes (We Wish We Had Composed) achter. Op de tweede plaat schreven ze hun eigen stukken toe aan fictieve componisten. Onthoud die gewoonte voordat je de beschrijving van Radio Tekla opnieuw leest.
Tijdens het graven op YouTube vond ik ooit een opname met Zbigniew Wodecki. Ik weet niet meer wat ik intypte of hoeveel video's me erheen brachten. In mijn archief staat wel een bericht van 15 juli 2024 waarin ik het optreden al deelde. Bij zulke zoektochten vergeet ik vaak de route, maar onthoud ik waarom ik iemand die kant op wilde sturen.
In Mitch & Mitch vs Zbig @ PR3 klinkt een toetsenduel in Frankkus's Dilemma. De beschrijving stelt de deelnemer voor als een man uit het publiek. Die man heet Wodecki. Ik houd van momenten waarop een bekende naam ineens een minder voor de hand liggende kant op wijst.
Ik zou hierin graag hun eerste ontmoeting zien: toevallig uit het publiek komen, samen improviseren en het begin van een vriendschap. Helaas hoeven feiten het een schrijver niet gemakkelijk te maken. Een gezamenlijk concert in februari 2008 in de Agnieszka Osiecka-studio van de Poolse radio staat vast. Latere bronnen tonen dat Wodecki vooraf was uitgenodigd. Het precieze moment van hun eerste persoonlijke ontmoeting is onbekend. Poolse radio, 2008 en het gesprek met Kamil Bałuk.
Daarvoor was er de fascinatie voor Wodecki's debuutalbum uit 1976. Jacek Hawryluk herinnerde aan Tomek Konca, die de opnamen op feesten in Warschau draaide. Moretti en Bartek Tyciński wilden Wodecki's liedjes met hem uitvoeren. Voordat ze samen op het podium stonden, luisterde iemand, koos nummers en speelde die aan anderen door. De Poolse radio vertelt dat verhaal.
Uit die fascinatie ontstond 1976: A Space Odyssey, uitgebracht in 2015. Het livealbum van Zbigniew Wodecki en Mitch & Mitch Orchestra and Choir werd op 30 april 2014 opgenomen in de Witold Lutosławski-studio. Zes jaar lagen tussen het radio-optreden en deze terugkeer naar het debuut uit 1976. Die afstand laat zien hoeveel verdwijnt wanneer een heel verhaal in een handige anekdote wordt geperst.
Ik ken dit proces uit mijn eigen luisterleven. Een naam leidt naar een band, de band naar andere projecten en daarna naar oude concertopnamen. Eén vondst kan een hele discografie openen of me achterlaten met een video die ik beslist moet laten zien. Veel interesses en slechts een middelmatig vermogen om tabbladen te sluiten.
Ik maakte zelf ook jarenlang muziek, vooral als amateurproducer, en zong het grootste deel van mijn leven in koren. Ik leerde piano en later klassieke gitaar. Na mijn ongeluk ben ik nog niet klaar om te zingen en spelen zoals ik wil, dus graaf ik nog intensiever door YouTube. Ik wil zoeken, luisteren en delen. Wanneer een opname me meesleept, is de kans groot dat jullie erover moeten lezen.
Wodecki vertelde dat hij aanvankelijk niet wist of de Mitches hem voor de gek hielden. Later zei hij dat ze hem herinnerden aan het plezier van spelen met muziek. De tiende aflevering van Radio Tekla bracht me terug naar dat verhaal. Ik ken deze humor goed, maar één pseudoniem was genoeg om me opnieuw achterdochtig te maken. Wodecki sprak erover met Agnieszka Szydłowska.
Zo begint Toegepaste Mitchologie. In volgende afleveringen keer ik terug naar cowboys uit Warschau, fictieve componisten en platen die me vanuit één opname meerdere kanten op trokken. Daarna komen Wodecki, Kubin, Krutogolov, Kassin en Morricone. Ik wilde jullie alleen een set laten horen. Blijkbaar heb ik nog lang genoeg om over te schrijven.
De set staat hier en de opname met Wodecki hier. De beschrijving ontkent nog altijd dat Moretti achter de eerste zit. Ik waardeer die consequentie.
Reacties
0