De eerste seconden van I Keep Forgettin' zijn bijna verdacht glad, alsof alles al afgesproken, aanvaard en opgesloten is in een veilige vorm waarin niets kan wegglijden of barsten. De toetsen schikken de ruimte zacht en precies, het ritme draagt het nummer moeiteloos en de stem van Michael McDonald komt binnen met de zekerheid van iemand die exact weet waar hij staat.
Daar begint het hele spel. De indruk van controle is niet de waarheid, maar een geoefende, bijna aangeleerde houding die moet bedekken wat er werkelijk gebeurt: een voortdurend terugkeren naar het punt dat al gesloten, verwerkt en op de plank gezet had moeten zijn, naast alle andere dingen waar je niet meer naar terugkeert.
Het nummer beweegt niet in een rechte lijn. Het cirkelt, keert terug, draait om en probeert nogmaals vooruit te gaan, om telkens weer naar dezelfde plek te worden getrokken. Zijn elegantie lijkt op de goed ingestudeerde rol die we voor de buitenwereld spelen wanneer we zeggen dat alles goed is, hoewel er vanbinnen helemaal niets tot een einde is gekomen.
Het interessantste is dat de muziek dit lijkt tegen te spreken. De ritmesectie duwt koppig vooruit, kijkt niet om en geeft geen enkel teken van aarzeling. De buitenwereld functioneert volkomen normaal, terwijl de zang op zijn plek blijft, herhaalt, controleert en nogmaals probeert iets te geloven wat al eens is gezegd maar nooit werkelijk is opgenomen.
Het nummer vertelt geen verhaal van A naar B. Het toont een toestand van opschorting waarin alles formeel voorbij en emotioneel onafgewerkt is. Die spanning tussen beweging en stilstand geeft het veel meer kracht dan een letterlijke lezing van de woorden ooit zou kunnen.
McDonald is onmisbaar, omdat elke regel tegelijk zekerheid en het ontbreken ervan bevat, twee parallelle krachten waarvan geen van beide definitief kan winnen. Zelfs in de gladste frase verschijnt uiteindelijk een fijne barst.
Het prachtig gesneden colbert houdt op een metafoor voor de esthetiek te zijn en wordt iets veel ongemakkelijkers. Het blijkt net iets te vroeg te zijn aangetrokken, voordat alles eronder echt op zijn plaats was gevallen.
Reacties
0