Ik heet Konrad Jan Kaczmarczyk. Ik ben op 30 september 1988 in Słupsk geboren en leef al zolang ik me kan herinneren in de muziek. Niet ernaast, maar erin, alsof het de natuurlijke omgeving is waarin ik gemakkelijker ademhaal en de wereld beter begrijp.
Ik was die man die soundtracks maakte voor het leven van andere mensen, of ten minste voor delen ervan. Ik werkte een beetje als een curator van gevoelens, iemand die uit duizenden nummers precies dat ene kon vissen dat paste bij een moment, een toestand of iets wat mensen zelf niet onder woorden konden brengen. Er waren liedjes voor afscheid, verliefdheid, terugkeer en voor de momenten waarop alles instort en je jezelf weer bij elkaar moet rapen zonder precies te weten hoe.
Rond 2003 en 2004 sloot ik me aan bij het Kantele-koor van het I LO in Słupsk. Zingen bleef jarenlang bij me terwijl ik door verschillende koren trok. Het voelde volkomen natuurlijk, iets wat je doet zoals je ademt, zonder analyse of berekening, simpelweg door erin te zijn.
Toen kwamen 2022 en het ongeluk. Een vrachtwagen, een paar seconden die het leven zonder toestemming verdelen in voor en na en je achterlaten op een plek waar je alles opnieuw moet leren, ook al dacht je eerder dat alles al op zijn plaats stond. We hebben het allemaal overleefd en dat is het belangrijkste. Het heeft geen zin te doen alsof zoiets geen sporen nalaat. Het gaat dieper dan je wilt toegeven en verandert niet alleen het lichaam, maar ook de manier waarop je naar mensen, relaties en jezelf kijkt.
Mijn leven ziet er nu anders uit dan ik had gepland. Mijn vrouw en kinderen zijn ver weg, het lichaam heeft zijn beperkingen en het verhaal van mijn huwelijk nadert zijn einde met meer vragen dan antwoorden. Toch heeft dit alles één ding niet kunnen afnemen. Muziek werkt nog steeds. Ze raakt nog steeds en kan me nog altijd op orde brengen of in totale chaos storten, afhankelijk van wat ik op dat moment nodig heb.
Ik kan nog niet terugkeren naar zingen en spelen zoals ik zou willen, dus doe ik wat ik kan. Ik schrijf over liedjes, emoties en die momenten waarop één klank je in stukken kan breken of beter kan opbouwen dan wat dan ook. Ik schrijf eerlijk, zonder te doen alsof en zonder voor iemand te spelen.
Ik heb een absurd aantal ideeën, genoeg om meerdere bibliotheken te vullen en nog veel over te houden. Elke dag voeg ik er een paar toe aan TONY MUZYKI en bouw ik aan iets dat betekenis heeft, zelfs wanneer de weg naar die betekenis verschrikkelijk hobbelig is. Eigenwijs? Waarschijnlijk. Ongehoorzaam? Zeker. Als ik nog iets te zeggen heb, dan zeg ik het hier en ik ben niet van plan het in mezelf te verstikken.
Dit is nog maar het begin. Ik zal de wereld niet veranderen, maar één liedje kan iemands dag veranderen. Soms is dat meer dan genoeg.
Reacties
0