Als emoties een muziekproducer hadden, zouden ze klinken als Jordan Rakei: precies, zacht, zonder onnodig drama, maar precies raak. Zelfs je eigen gedachten worden draaglijk als iemand ze goed mixt.
Er zijn momenten waarop muziek ophoudt achtergrond te zijn. Ze dringt net iets te diep door, in onafgemaakte gesprekken, onbeantwoorde berichten en gedachten die altijd op het verkeerde moment terugkeren. Dan komt Jordan Rakei binnen. Hij ruimt de rommel niet op met de belofte dat alles goedkomt. Hij schikt haar zo dat je ernaast kunt zitten. Zet Eye to Eye op en binnen enkele seconden voelt het alsof iemand de controle over het tempo van je gedachten heeft overgenomen.
Soul die niet alle kanten op vloeit
Rakei had makkelijk de zoveelste gevoelige man kunnen zijn die mooie muziek maakt. Hij heeft de stem, het gevoel, de productie en de emotie. Maar hij doet het tegenovergestelde. Hij beheerst in plaats van gevoelens uit te storten, strijkt glad in plaats van te dramatiseren en praat half fluisterend in plaats van te schreeuwen. Daardoor is hij krachtiger dan de helft van de artiesten die eropuit trekken om de ziel te raken.
Luister naar Sorceress en merk hoeveel er onder de schijnbare rust gebeurt. Niets wordt opgedrongen. Het voelt alsof iemand naast je zijn eigen chaos ordent en jij, bijna per ongeluk, die van jou begint te ordenen.
Perfectie die niet uitput
Het vreemdste is hoe gepolijst deze muziek is en hoe weinig ze daarmee te koop loopt. Elk element past. De productie is zuiver, de arrangementen zijn doordacht en de zang staat precies waar die hoort. Toch klinkt het nooit als een spreadsheet. Het klinkt als een ongeluk dat perfect afliep.
Mind's Eye voelt licht, terwijl het met chirurgische precisie is opgebouwd, dat zeldzame niveau waarop perfectie doet alsof ze niet bestaat. Misschien wordt terugkeren daarom nooit vermoeiend.
Muziek voor mensen die te veel denken
Laten we eerlijk zijn, dit is geen muziek voor iedereen. Ze hoort bij avonden waarop je hoofd weigert uit te schakelen, doelloze wandelingen en momenten waarop iets aan je vreet zonder zich bekend te maken. Als je gesprekken analyseert nadat ze afgelopen zijn, situaties van jaren geleden opnieuw bezoekt en meer tabbladen in je hoofd open hebt dan in je browser, ben je precies waar deze muziek begint te werken.
Zijn versie van Mad World wordt meer dan een cover. Het is de stille aanvaarding dat niet alles tot op het kleinste onderdeel uit elkaar hoeft te worden gehaald.
Emotie zonder spektakel
In een tijd waarin de helft van de muziek schreeuwt "kijk wat ik voel", doet Rakei iets bijna ouderwets. Hij filtert. Geen enorme uitbarstingen, theatrale refreinen of overdaad. Er is iets moeilijkers: rust.
Dit is geen lege chill, maar de rust die volgt nadat je over iets moeilijks hebt nagedacht. Ottolenghi lijkt op een gesprek waarin niemand zijn stem verheft en alles gezegd wordt.
Geen muziek die je voor anderen opzet
Misschien is dit het belangrijkst. Het is geen feestmuziek en ook niets om aan vrienden te laten horen. Je zet haar voor jezelf op, als een gesprek dat niemand anders uitgelegd hoeft te krijgen of een notitie op je telefoon die nooit zal worden gepubliceerd. Het werkt omdat het geen enkele moeite doet om universeel te worden.
Add the Bassline zou prima op de achtergrond kunnen werken. Luister echt en overslaan wordt onmogelijk.
Brengt het je hoofd echt op orde?
Nee, en dat is goed. Niet alles valt op te lossen. Sommige dingen blijven, sommige vragen hebben geen antwoord en bepaalde emoties keren tegen je zin terug. Rakei's muziek doet iets anders. Ze maakt de chaos stiller, leesbaarder en minder beangstigend. Soms is dat genoeg.
Niet alles valt te ordenen. Met goede muziek hoef je het tenminste niet in stilte onder ogen te zien.
Reacties
0