Sommige platen klinken vanaf de eerste seconden als prachtig gemaakte elektronische albums. Andere suggereren onmiddellijk dat er iets meer staat te gebeuren. Trialog van het Weense duo HVOB behoort zonder twijfel tot de tweede categorie. Binnen enkele minuten blijkt dat ritme, productie en bruikbaarheid in de club slechts een deel van het verhaal zijn. De muziek bouwt een eigen wereld en nodigt de luisteraar uit om binnen te stappen, een wereld die traag, geconcentreerd en onverwacht emotioneel is.
Anna Müller en Paul Wallner werken sinds het begin van de jaren tien samen. Hun geluid groeide uit de Weense elektronische scene, maar laat zich niet in één hokje stoppen: het beweegt tussen melodieuze techno en deep house, met Müllers gefluisterde zang als een extra instrument in plaats van een traditionele zanglijn. Vanaf het begin speelde HVOB live. Ze draaien niet simpelweg voorbereide sets af, maar maken de muziek ter plekke, met een drummer en handmatige controle over elk element. Dat detail verklaart de organische adem die in veel elektronische producties ontbreekt.
Hun debuut uit 2013 kreeg sterke recensies en trok de aandacht. Trialog, in april 2015 uitgebracht door Stil vor Talent, was een echte stap vooruit, en niet alleen muzikaal.
Drie stemmen, één project
Een triloog is een gesprek tussen drie partijen. HVOB nodigde de Oostenrijkse beeldend kunstenaar Clemens Wolf en het VJ-collectief Lichterloh uit om samen één vraag te stellen. Wat als één album tegelijk muziek, een kunstinstallatie en een visuele ervaring zou zijn? Dit was geen marketing en ook geen video die achteraf werd toegevoegd, maar een project dat vanaf het begin als drie gelijkwaardige stemmen was gepland.
Tien natuurkundige processen vormen de as: mengen, smelten, oxideren, imploderen, verbranden en nog enkele. Elk proces wordt het onderwerp van één nummer, één werk van Wolf en één reeks beelden van Lichterloh. Geluid, beeld en materiële installatie beschrijven hetzelfde proces, ieder op een eigen manier. Naar Trialog luisteren betekent dus luisteren naar iets dat nooit als alleen maar een album bedoeld was.
Window draait bijvoorbeeld om mengen. In de intro klinken opgenomen geluiden van roeren, de tekst behandelt dezelfde handeling en de video toont kleuren die in elkaar overvloeien. Drie verhalen, één onderwerp. Dit is geen conceptualisme om het conceptualisme, maar een eenvoudig idee dat met discipline volledig is uitgewerkt.
Geduld in elektronische vorm
Muzikaal zou Trialog op het kruispunt kunnen liggen van Radiohead in de periode van Kid A en de esthetiek van Purity Ring, maar dan dieper geworteld in elektronische clubmuziek. Openingsnummer Azrael werkt minutenlang vrijwel uitsluitend met één klank en stilte voordat een tweede element verschijnt. Het is een les in geduld die nog maar zelden van ons wordt gevraagd.
De nummers bouwen een zachte dramatische boog op: van een introvert begin, via een intensivering in het midden, naar een melancholisch einde dat langzaam lijkt op te klaren.
Belangrijk is dat het album in verschillende omstandigheden werkt: op de dansvloer, in de auto, met een koptelefoon om twee uur 's nachts. De eerste Engelstalige stukken over het album gebruikten begrippen die neerkomen op tijdloosheid en plaatsloosheid. Deze muziek is geen gijzelaar van één situatie.
Buiten de studio
Het project leefde verder tijdens een tournee door Europa, Noord- en Midden-Amerika, Afrika en Azië. Elk optreden was audiovisueel, met Lichterloh en Wolf als onderdeel van de voorstelling, niet als achtergrond. Het publiek hoorde de nummers en zag tegelijk hoe hun visuele onderzoek zich in realtime ontvouwde.
HVOB is in Polen nog altijd betrekkelijk onbekend. Trialog is een ideaal vertrekpunt en een argument om elektronische muziek als een volwaardige kunstvorm te behandelen, niet alleen als geluid om op te dansen. Iemand had iets te zeggen en zei het met drie stemmen tegelijk.
Voor mij is dit een van de belangrijkste albums, punt. Ik keer er al jaren naar terug en iedere keer klinkt het iets anders, alsof het met de luisteraar meegroeit. Ik ken veel uitstekende elektronische platen. Maar weinig daarvan bevatten zoveel emotionele ruimte, zoveel concentratie en zoveel elegantie in de opbouw van spanning.
Deze muziek schreeuwt niet en probeert geen indruk te maken. Ze vraagt je stil te staan en aandachtiger te luisteren. In een elektronische wereld die zo vaak is gebouwd voor de snelheid van één moment op de dansvloer, bereikt Trialog iets veel zeldzamers: intimiteit, concept en tijdloosheid tegelijk.
Reacties
0