Deel I. Schemering
Shoegaze is een verticale ervaring.
Niet horizontaal zoals rock, niet frontaal zoals punk.
Verticaal. Tegelijk omhoog en de diepte in.
Het is muziek van de schemering.
Niet van de nacht.
Niet van de dag.
Van de schemering, met de hoop op een prachtige zonsopgang.
Ik lag op het bed in mijn kamer. Ik had een koptelefoon op, het licht was nog aan. De muren waren geel, met een zweem van oranje, en het plafond donkerblauw, als een nachtelijke hemel zonder sterren. Dag en nacht tegelijk. Wanneer ik mijn ogen sloot, verdwenen de kleuren. Alleen het geluid bleef over.
Het eerste nummer dat me werkelijk liet stilstaan was Slowdive. Het was 2010. Ik wist nog niet dat mijn volwassen leven begon. Ik wist alleen dat er iets in mij verschoof.
De zang zat verscholen, alsof hij niet het middelpunt wilde zijn. Hij leidde niet. Hij zweefde eerder boven de gitaren, die zich breed uitspreidden, zonder scherpe randen. De galm ontnam elk geluid zijn contouren. Niets was eenduidig.
Twee stemmen, vaak bijna unisono, gaven het gevoel van een dubbele aanwezigheid. Alsof één melodische lijn niet genoeg was om alles te bevatten wat gezegd moest worden.
En de gitaren, voor mij het belangrijkste, waren geen riff en geen verklaring. Ze waren ruimte. Mijn korte gitaarperiode als tiener lag al achter me, dus ik hoorde meer dan alleen akkoorden. Ik hoorde textuur. Ik hoorde een snaar trillen onder iemands vingers, ook al waren die vingers niet de mijne.
En toen begon de atlas. Geen geografische. Een innerlijke atlas. Eilanden die ik nooit had bezocht en nooit zou bezoeken. Plaatsen zonder naam. Zonder grenzen. Zonder kaart.
Shoegaze tekende geen contouren. Het loste ze op.
Het ontbreken van contouren gaf me een gevoel van veiligheid. Niet omdat ik me kon verbergen. Omdat niets definitief was. Grenzen losten op, dus ik hoefde er niet in te passen.
Shoegaze liet me niet iemand anders zijn. Het liet me mezelf zijn, alleen minder scherp omlijnd, minder vastgelegd. Onwerkelijk, maar niet onecht.
Die onwerkelijkheid was geen ontsnapping aan de wereld. Het was boven de wereld zweven. Transcendentie niet als religie, niet als belofte, maar als beweging omhoog, de diepte in, naar de ruimte die altijd ergens boven ons hoofd ronddraait, maar zelden zo dichtbij komt.
Toen ik Slowdive voor het eerst echt hoorde, had ik het gevoel dat die ruimte naar beneden kwam. Ze verandert de wereld niet. Ze verandert alleen mijn afstand tot de wereld.
Reacties
0