Shoegaze keerde niet terug omdat iemand het nieuw leven had ingeblazen.
Er was geen manifest en geen aankondiging van een comeback.
Geen enkele scene kondigde aan dat alles opnieuw zou beginnen.
De muziek dook gewoon weer op in de koptelefoons van mensen: eerst stilletjes, in afspeellijsten, nachtelijke aanbevelingen van algoritmen en op YouTube-kanalen van mensen die meer op geluidsbibliothecarissen dan op influencers leken.
In die zin is de terugkeer van shoegaze een van de meest Europese verschijnselen in de hedendaagse muziek. Shoegaze keerde niet triomfantelijk terug. Het sijpelde langzaam weer binnen.
De taal van de mist
Op een gegeven moment merkte iemand dat er weer werd geluisterd naar gitaren die niet scherp klonken en naar stemmen die tussen de instrumenten zweefden in plaats van vooraan te staan. Melodieën waren geen lijnen meer, maar werden ruimten.
De terugkeer was stil, bijna verlegen. Toch begon binnen enkele jaren een nieuwe generatie artiesten, bewust of onbewust, de taal van de mist te spreken.
Sommigen verwezen rechtstreeks naar de traditie. Anderen erfden alleen haar gevoeligheid.
De terugkeer van Slowdive werd een symbool. Een band die in de jaren negentig als een overblijfsel uit een vervlogen tijdperk gold, bracht plotseling een album uit dat niet nostalgisch, maar volkomen eigentijds klonk.
Tegelijkertijd begonnen groepen die nooit tot de eerste shoegazegolf hadden behoord dezelfde taal van ruimte te spreken. Beach House maakte muziek waarin klank zich verspreidde als licht door een nevelige kamer.
DIIV herinnerde ons eraan dat gitaarmist tegelijk melancholiek en intens kon zijn.
Alvvays liet zien dat een delicate melodie en lichte galm samen een heel emotioneel landschap kunnen vormen.
Daartussen verschenen artiesten als Tamaryn en Night Tapes, voor wie shoegaze niet langer een stijl uit de jaren negentig was, maar een van de talen van de hedendaagse muziek.
Een manier om naar de wereld te luisteren
Dit is de kern. Shoegaze is geen genre van nostalgie. Het is een manier om naar de wereld te luisteren.
Het keert terug zodra de werkelijkheid te luid, te snel en te eenduidig wordt. De eenentwintigste eeuw lijkt niet meer op het tijdperk van de Koude Oorlog, maar heeft een eigen vorm van overbelasting. Informatie blijft maar binnenstromen. Meningen worden onmiddellijk gevormd. De werkelijkheid verlangt een reactie voordat een gedachte de tijd krijgt om vorm te krijgen.
Zo'n wereld schept behoefte aan afstand, niet politiek of ideologisch, maar zintuiglijk. Aan muziek die niet onmiddellijk om een antwoord vraagt, muziek die ruimte laat.
Shoegaze probeert de wereld niet te veranderen en zelfs niet van commentaar te voorzien.
Het vervaagt de randen.
Misschien keert het juist daarom terug zodra de wereld te scherp wordt.
Reacties
0