De storm tegemoet
De hoofdpersoon is niet gelukkig, maar probeert ook niet te ontsnappen. Vanaf de eerste regels voelt alles al beslist: slapeloosheid, kou, vreemde beelden die 's nachts opduiken en de vrouw om wie het hele verhaal draait. De belangrijkste vraag is niet of hij gekwetst zal worden. Hij weet dat het gebeurt. Hij vraagt zich alleen af wanneer.
Daarom lijkt Blood Like Wine niet op een conventioneel lied over ongelukkige liefde. Het lijkt meer op het moment waarop iemand een storm ziet aankomen en, in plaats van de ramen te sluiten, naar buiten loopt om hem te ontmoeten.
De elegantie van Balthazar
Balthazar heeft altijd uitgeblonken in het vertellen van emotionele verhalen zonder theatrale gebaren. Hier is geen gitaarexplosie en geen wanhopige kreet. Een puls, een prachtig beweeglijke bas en een stem die bijna onverschillig klinkt, volstaan. Juist die onverschilligheid laat elk woord harder aankomen.
De muziek beweegt langzaam, als iemand die na enkele glazen wijn 's nachts door een lege stad loopt. Alles oogt kalm, terwijl er onder het oppervlak iets weigert tot rust te komen. Balthazar beheerst die spanning al jaren. Een lied kan licht klinken en tegelijk dingen dragen die allesbehalve licht zijn.
Een toast op de nacht
In de laatste minuten houdt het lied op van één persoon te zijn en verandert het in een nachtelijk volkslied. De herhaalde uitnodiging om het glas te heffen op de nacht en al haar stemmingen klinkt als een toast op wat zich niet laat beheersen: verlangen, toeval en de mensen die we precies op het verkeerde moment ontmoeten.
Daarom heeft Blood Like Wine de tijd zo goed doorstaan. Het gaat niet over één vrouw of één relatie. Het gaat over fascinatie die sterker is dan het verstand, over het moment waarop alle rode vlaggen duidelijk zichtbaar zijn en iemand toch doorgaat. De meesten van ons hebben minstens één keer van die wijn geproefd.
Reacties
0