Czy można usłyszeć rozpad zespołu, zanim wydarzy się naprawdę? Na A Northern Soul odpowiedź pojawia się niemal w każdej minucie. Muzycy grają razem z niezwykłą siłą, lecz nie brzmią jak czterech przyjaciół zmierzających w tym samym kierunku. Przypominają raczej ludzi próbujących utrzymać wspólną konstrukcję podczas trzęsienia ziemi.

To nadal jest muzyka!

Album otwiera A New Decade, ale prawdziwa deklaracja przychodzi chwilę później. This Is Music nie prosi o uwagę; wdziera się do pomieszczenia, podnosi kurz i natychmiast ustawia głośność na poziomie, przy którym trudno udawać obojętność. Salisbury gra twardo i bez ozdobników, Jones prowadzi basem nisko przy ziemi, a McCabe nie buduje już wielowarstwowej chmury. Jego gitara ryczy, tnie i zostawia po sobie ślady.

Owen Morris (produkcja) chciał przede wszystkim uchwycić The Verve grający razem. Większość materiału nagrywano na żywo w Loco Studios w Walii; wiele partii wokalnych pochodziło z pierwszych wykonań, a monitorowe miksy często stawały się podstawą finalnych wersji. Morris nie próbował ujarzmiać zespołu wyszukanymi studyjnymi zabiegami. Zależało mu na drganiu powietrza w pomieszczeniu, na momencie, w którym wzmacniacze, bębny i głos zaczynają oddziaływać na siebie fizycznie.

Ta metoda nadała albumowi niesamowitą bezpośredniość. Słuchacz nie stoi przed starannie skonstruowaną ścianą dźwięku; zostaje zamknięty z zespołem w jednym pokoju. Czuć ruch strun, nacisk stopy na pedał, powietrze wypychane przez głośniki. Właśnie dlatego This Is Music brzmi bardziej jak akt przetrwania niż manifest artystyczny. Muzyka nie jest tutaj dodatkiem do życia. Jest jedyną rzeczą, która jeszcze trzyma wszystko razem.

Gitara schodzi z chmur

McCabe ograniczył część efektów znanych z debiutu, ponieważ nie chciał powtarzać własnego języka. Korzystał z mocniejszych wzmacniaczy, między innymi Marshalla JCM800, lecz pozostawił również miejsce dla delikatniejszego Voxa AC30. Zamiast nakładać dziesiątki ścieżek, często grał partie w czasie rzeczywistym, przełączając się pomiędzy różnymi barwami i pozwalając, aby samo pomieszczenie stało się częścią instrumentu.

W utworze tytułowym gitara wykonuje ruch niemal niemożliwy do opisania zwykłym językiem rocka. McCabe wykorzystał efekt Alesis Quadraverb, zapętlił rezonujące brzmienie, a następnie grał ponad nim kolejne partie. Powstał dźwięk drżący, zapętlony i lekko odklejony od rzeczywistości; jak nerwowa myśl, która wraca niezależnie od tego, czym próbujemy ją zagłuszyć.

Posłuchajcie A Northern Soul głośniej niż zwykle i zwróćcie uwagę na gitarę. Ona nie ozdabia melodii i nie prowadzi typowego riffu; naciska na pozostałe instrumenty, prowokuje je, czasami niemal wypycha wokal z nagrania. W Brainstorm Interlude przybiera postać rozgrzanego przewodu elektrycznego. W Stormy Clouds rozszerza się powoli, aż cały utwór zaczyna przypominać burzę widzianą z bardzo małej odległości.

To nie jest już gitarowa pogoda z debiutu. To pogoda, w której można zostać porażonym!

Tu muzyka nie kończy sięna refrenie.

Najnowsze

Tu muzyka nie kończy się
na refrenie.